" لباس آبیِ بر تن! " - نگو فرشته شدم!

فرشته ها  که خیانت  نمی کنند به هم!

بگو برای چه باید به جرم دلتنگی

به رودخانه ی چشم تو التماس کنم؟!

تو اشتباه  بزرگی  شدی و بعد از آن

تمام زندگیم شد سکوت - گریه - قدم...

قسم نخور که هوای دلم بهار نداشت

تبر زدی  به  درختان مهربان دلم

به کوه ها که پناهم شدند خندیدی

و من فسیل شدم لابه لای اینهمه غم

لبت عصاره ی دریاست - رودخانه ی من !

که حرفهای تو جاری ست در میان رگم

بهانه های تو کافیست تا که رفتن را

به روی سینه ی دیوار خانه حک بکنم...

                                                                .تمام.