غزل رسیده به اینجا و روزهای بدی ست   

برای از تو نوشتن هوا هوای بدی ست

تو نیستی و جهان در نگاه من هیچ است

خدای فاصله ها بی گمان خدای بدی ست

جهنم است بهشتی که ساختی در من

غریبه ای که تو را ساخت آشنای بدی ست

سیاهپوش توام مهربان رفته ز دست

به جان هرچه غزل گفته ام عزای بدی ست

محیط بسته ی درد است و لحظه های کبود

چه حیف شد که صدای دلم صدای بدی ست

منی که هرچه تقلا کنم هنوز ...هنوز...

هنوز...هرچه تقلا کنم فضای بدی ست